Hoe voelt een jonge would-be-correspondent zich bij aankomst in zijn nieuwe thuisland? In de war, gedesoriënteerd, maar vooral vol goede moed en met veel goede vooruitzichten. Vorige week ben ik in Mexico gearriveerd, over twee weken moet het feest dan echt gaan beginnen.

door Jan-Albert Hootsen

Al een jaar lang heb ik me er mentaal op voorbereid. Ik heb opdrachtgevers benaderd, plannen van aanpak gemaakt. Een administratiesysteem opgezet, een pro ingeschakeld om mijn website van smoel te voorzien. Het nieuws uitgebreid gevolgd, andere correspondenten benaderd. Een geldpotje opgespaard voor de eerste pakweg negen maanden. Verzekeringen geregeld, een visum gekregen. Apparatuur gekocht. Alle ontwikkelingen op 2.0- en internetgebied bijgehouden. Goed geluisterd naar voormalige docenten, bij hoogleraren en collega’s gebedeld om contacten, links, tips. Tijdens de vakantie drie weken geoefend met een gloednieuwe camera. Boekenkasten vol literatuur over de bestemming gelezen. Zoveel mogelijk oude vriendschappen en relaties in het land van bestemming aangehaald.

En dan plotseling is het zover: na dik een jaar voorbereiding arriveer ik op Mexicaanse bodem. Voor de derde keer, maar deze keer is anders. Niet meer voor vier weken om een beetje rond te kijken, niet meer om een half jaar op mijn gemakje als student cultuur op te snuiven en te genieten van het goede leven. Dit keer is het menens, dit keer sta ik er echt alleen voor. En ja, dan is het plotseling heel erg spannend.

Erg gezellig

Wie op vakantie gaat, maakt zich nergens druk om bij aankomst op de plaats van bestemming. Een paar weekjes uitrusten, leuke dingen doen, meestal geheel verzorgd door reisbureau X of gids Y. De uitwisselingsstudent bevindt zich onder de warme, beschermende vleugels van een instituut, al dan niet met de financiële steun van de staat er nog eens bovenop. Beetje studeren, beetje feesten, beetje reizen, allemaal erg gezellig.

Maar ik ben geen toerist meer, en na vier keer als uitwisselingsstudent in het buitenland te hebben gezeten is ook die koek op. Ik ben nu een pequeño contribuyente, een kleine zelfstandige, een freelance journalist in een land dat slechts tot op zekere hoogte ken.

Is dat eng? Ja en nee. Ja, omdat ik nu afhankelijk ben van mijn eigen inventiviteit, mijn eigen gogme, ik me nergens achter kan verschuilen en toch echt alles zelf moet doen. Nee, omdat ik niet anders van plan was, en ik het heerlijk vind om te zien hoe complicaties en moeilijkheden die aanvankelijk torenhoog lijken, zich mettertijd reduceren tot niet meer dan dagelijkse beslommeringen. En omdat de uitdaging zo groot is, dat het eigenlijk alleen maar kan meevallen. Ik ben journalist, problemen constateren en tastbaar maken is mijn werk.

Ongeduld

En nu? Grootste barrière op dit moment is ongeduld. De eerste weken zijn onwennig. Ik moet mijn appartement regelen, mijn kantoor inrichten, zorgen dat mijn papieren op orde zijn, accepteren dat er allemaal onverwachte moeilijkheden en kosten bovenop komen. Dan, per november, moet ik mijn business stapje voor stapje op poten gaan zetten. Werkdiscipline en -routine creëren, een goede administratie opzetten, mijn dagen structureren. En boven alles: mijn nieuwe omgeving voor mezelf tastbaar maken. Als dat niet zou lukken, dan zou ik zeker niet in staat zijn om dat voor mijn lezers in de toekomst te doen. Rustig bronnen verzamelen, informatie ordenen, een goed beeld krijgen van wat er speelt, snappen wat mijn opdrachtgevers van me willen, wat de Nederlandse lezer wil. Oefenen met Nieuw Media en een unieke, eigen werkmethode ontwikkelen. En boven alles: geduldig zijn en accepteren dat het een tijd kan duren voor alles op poten is, en dat er moeilijke momenten en frustraties gaan komen, afgewisseld met vele nieuwe en spannende momenten.

Maar: ik ben er. Ik kan beginnen!

Op dit blog heb ik me vooralsnog verre gehouden van het schrijven van persoonlijke stukken. Terecht, mijns inziens, want ik denk niet dat de hele wereld behoefte heeft aan allerlei verhalen over hoe ik mijn dag vul of huis-tuin-en-keuken filosofische zielenroerselen. Dit stuk is een uitzondering, maar daar heb ik een goede reden voor: zaterdag 19 september ben ik definitief uit Nederland vertrokken, niet wetend wanneer, laat staan of ik nog eens permanent terugga naar Nederland. Ik ga mijn geluk beproeven in Mexico, dat bijzondere land aan de overkant van de oceaan dat me enkele jaren geleden bij de keel greep en me sindsdien niet meer los heeft kunnen laten. Het is mooi geweest: ik vertrek.

door Jan-Albert Hootsen

In de migratietheorie wordt gesproken van push- en pullfactoren. Waarom vertrekken mensen naar een andere bestemming om zich daar te vestigen? Wat duwt ze weg van hun geboortegrond en, misschien nog wel belangrijker, wat trekt ze aan? De redenen achter een migratie zijn zelden in een paar zinnen te vangen. Dat is ook in mijn geval zo. Er is niet één enkele, allesomvattende reden dat ik in Mexico wil gaan wonen, noch is er één reden dat ik Nederland wil verlaten.

Herrieschopper

Waarom zou een mens weg willen uit Nederland? De economische misère, de consternatie omtrent Geert Wilders, de moemakende discussie over immigratie en de dagelijkse frustraties daargelaten is Nederland een plezierig land om in te leven. We hebben het goed, we hebben een economie die prima functioneert, een samenleving met weinig criminaliteit (ja, echt waar!), weinig onveiligheid, weinig milieuproblemen. Alles is relatief, natuurlijk, maar vergeleken met mijn bestemming is Nederland een paradijs van rust, veiligheid en economische voorspoed. Toch voel ik me al enkele jaren niet echt lekker meer in ons land. Ik heb het gevoel dat ik in Nederland er niet kan uithalen wat erin zit, niet kan bereiken wat ik wil.

Als student journalistiek heb ik altijd de droom gehad schrijver te worden van de grote verhalen, van het gelaagde in een maatschappij en het zoeken van de mythe in het alledaagse. Dat is lastig in Nederland, want waar zijn de grote verhalen in ons kleine driehoekje aan de Noordzee? Wat is er nog meeslepend in een land waar alles goed geregeld is en de belangrijkste thema’s twee jaar langer AOW, koopkrachtplaatjes en een geblondeerde herrieschopper met zijn belastingplan voor een kledingstuk zijn? Ik lees Ryszard Kapuscínski en denk bij mezelf: dat wil ook. Die verhalen wil ik schrijven, die lagen wil ik zoeken. Kan dat in een land als Nederland? Op zijn best is dat moeilijk, op zijn slechts wellicht onmogelijk.

Mythe

Dan Mexico. Waarom naar Mexico verhuizen? Epidemische corruptie, epidemisch geweld, een uit de hand gelopen drugsoorlog, een logge en mastodontische bureaucratie en een bevolking waarvan velen van het bestaansminimum moet rondkomen. Niet erg aantrekkelijk in eerste instantie, zeker niet vergeleken met Nederland. Maar gelukkig heb ik het land de laatste jaren leren kennen als een land dat veel meer is dan drugs, corruptie, strandvakanties, tequila en bonensoep.

Mexico is een magisch land, een plek waar mythe en werkelijkheid elkaar in het dagelijks leven steeds weer ontmoeten, met elkaar in gevecht gaan en voor een voortdurende spanning zorgen. Mexico is een tragisch land en de Mexicaan een tragisch mens. Tragisch door de onbeschrijfelijke schoonheid van de landschappen, de enorme culturele rijkdom en het zachtaardige karakter van de bevolking. Maar dit alles gedrenkt in een half millennium van bloed en tranen. Mexico Stad alleen is een stad van duizend werelden, waar de Azteekse mythe overal aanwezig is, maar door het moeilijke alledaagse leven ook weer ver weg, Een stad waar mensen maskers dragen, waar veel meer dan in het Westen verborgen verhalen te zien zijn. Openheid is te allen tijde een relatief iets in Mexico, waardoor land en volk zich hullen in een mysterieuze en stilzwijgende waas, terwijl een drugsoorlog en een epidemie van corruptie en machtsmisbruik de dagelijkse realiteit voor miljoenen mensen bepaalt.

Tegelijkertijd is er de moderniteit die woest om zich heen slaat. Wie rondloopt in de wijk Santa Fe in Mexico Stad, Zapopan bij Guadalajara of het zakendistrict van Monterrey ziet het Westen erin weerspiegeld. Dit is een land dat mee wil met het Westen, potentieel ook mee kan met het Westen, maar tegelijkertijd zijn eigen tragiek niet kan (en misschien wel niet wil) loslaten.

Spanningsvelden

Dáár ligt mijn verlangen om als journalist in Mexico te werken. Het is een samenleving die in verschillende snelheden leeft: stagnatie, stilstand, vooruitgang, achteruitgang. Al die spanningsvelden ontbreken in het genivelleerde, voorspelbare Nederland met haar tot in de puntjes geregelde maatschappij. Als ik grote, meeslepende verhalen wil schrijven, moet ik hier zijn en niet in Nederland. Als ik iedere dag verrast, verbijsterd, opgewonden en verbaasd wil zijn, moet ik hier zijn en niet in Nederland. De journalist, de schrijver die ik wil zijn vindt zijn inspiratie in Mexico Stad en niet in Dordrecht, Amsterdam, Utrecht of Tilburg.

Daarom: ik vertrek, in een poging iets waar te maken van wat ik hierboven noemde. Of ik het kan, of het financieel haalbaar is, of het gaat mee- of tegenvallen, geen flauw idee. Maar het is het proberen waard. Ik vertrek.

Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.

Vandaag: Olivier van Beemen, standplaats Parijs voor onder anderen Het Financeele Dagblad en Elsevier. Olivier houdt ook uitgebreide weblog Parijsblog bij, over het leven in Frankrijk.

door Jan-Albert Hootsen

Olivier van Beemen (29) studeerde Frans en Journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam en werkte tussen 2002 en 2004 voor Het Parool in Parijs. Sinds 2003 zijn daar Elsevier, de GPD en Het Financieele Dagblad bijgekomen. “Daarnaast werk ik ook incidenteel voor talrijke andere geschreven media en af en toe voor de radio. Ik maak vooral achtergrondverhalen, interviews, reportages en analyses.”

Olivier: “Ik wilde vanaf mijn negentiende niets anders worden dan correspondent in Parijs. Dat zei ik ook bij het toelatingsgesprek voor de minor journalistiek die ik gevolgd heb aan de UvA, waar me duidelijk is gemaakt dat ik van geluk mag spreken als ik eerst op mijn laarzen verslag zou mogen doen van varkenspest of brandjes. Na mijn stage op de buitenlandredactie van Het Parool mocht ik het voor die krant direct al proberen in Parijs. Ik was nog half-student, want moest mijn scriptie nog schrijven. Inmiddels wil ik ook wel eens ergens anders kijken, bijvoorbeeld in de VS.”

Olivier van Beemen

“Ik was student Frans, kende Parijs al redelijk en was simpelweg uitzinnig dat ik geld zou krijgen om daar te wonen. Speciale voorbereiding had ik niet nodig.”

“In Frankrijk is het erg wennen dat je vrijwel nooit gemakkelijk iemand te spreken krijgt of dat mensen niet terugbellen als ze dat zeggen. Als vertegenwoordiger van een Nederlands medium stel je niet zo veel voor. Dat is best lastig, zeker als je niet zo veel ervaring hebt en nog niet zo bijdehand bent. Verder was het de eerste twee jaar ook financieel niet altijd even makkelijk. Ik verdiende best aardig, maar betalingen laten vaak op zich wachten of zijn lager dan je hebt afgesproken. Parijs is een dure stad en ik woonde erg klein.”

“Ik heb het altijd fantastisch gevonden. Reizen, mooie verhalen maken, interessante mensen ontmoeten en daar betaald voor krijgen: wie droomt er niet van? Ik leer de Fransen steeds beter begrijpen, heb meer zelfvertrouwen en deins er niet voor terug af en toe behoorlijk op mijn strepen te staan als er weer eens moeilijk wordt gedaan over iemand die ik zou willen spreken. Bovendien heb ik nu goede opdrachtgevers die me altijd voldoende werk bieden. Soms bijna te veel!”

“Jammer dat je nu niet in Mexico bent, met die epidemie…” Volgt een sypmathieke klop op de schouder door een vriend van me. Het is een grappige uitspraak, die een interessant dilemma bij ondergetekende blootlegt. Ik maakte me de laatste tijd veel zorgen over mijn vriendin en mijn vrienden in Mexico Stad en omgeving, want zij zitten middenin het brongebied van de vermaledijde Mexicaanse griep. Anderzijds zou ik maar wat graag de maand mei in Mexico hebben doorgebracht.

Ik stel me dagelijks voor wat ik als razende reporter in dat fascinerende land de laatste maanden gedaan zou hebben. Ik zou me een ongeluk gereisd hebben om het ene na het andere schitterende verhaal uit te poepen over een land in de greep van een epidemie, temidden van drugsgeweld, de voorbereidingen op belangrijke verkiezingen in juli, een economische crisis en een sloot aan schitterend cultuurgoed. Ik voel de jeuk, de onweerstaanbare lokroep van het mooie, unieke verhaal – The Untold Story.

Verdomme

“Maak niet uit, er gebeuren nog rampen genoeg daar,” antwoordde ik glimlachend. Maar van binnen was ik pissig. De laatste weken maakte zich soms een moedeloos gevoel van me meester. Waarom kon die epidemie niet even wachten tot oktober of november? Waarom, als er dan toch zoiets moet gebeuren, begint het niet als ik er ben? Dit soort dingen heb ik nodig om mijn carrière als correspondent op te starten! Heb ik weer: gebeurt er iets in Mexico waar de hele wereld in geïnteresseerd is, mis ik het zelf weer.

Verdomme.

Geen nood, ik had immers gelijk. Er gebeurt voldoende in Mexico. In de afgelopen tien jaar viel de ‘perfecte dictatuur’ van de PRI (2000), escaleerde de drugsoorlog (2006), overstroomde de deelstaat Tabasco bijna volledig (2007) en brak er hysterische paniek uit over een bij nader inzien toch niet zo gevaarlijke griepvariant (2009). Gemiddeld om de twee á drie jaar gebeurt er dus wel iets waar je maanden werk aan hebt als correspondent.

Boost

Nergens om me druk over te maken dus. Natuurllijk, een belangrijke politieke omwenteling, een natuurramp of een escalatie van gewelddadigheden kunnen een journalistieke carrière een enorme boost geven. Jíj bent de man of vrouw ter plekke, jíj bent de specialist, jíj komt dagelijks met invalshoeken die geen andere Nederlander van hieruit kan zien. Maar er is nog genoeg ander materiaal om ver te schrijven.

Overstromingen in Tabasco, 2007

Echter, een knagende gedachte. Is het niet tamelijk cynisch om te balen dat je niet getuige bent van het feit dat er tienduizenden mensen ziek worden en er tientallen sterven?

Ja, dat ís cynisch.

Maar is het ook erg? Geen idee. Als individu kun je weinig doen aan zo’n epidemie of overstroming. Maar je kunt de gevolgen wel tastbaar maken, het leed herkenbaarder, de slachtoffers voor even uit de anonimiteit trekken en compassie in het eigen land opwekken voor iets dat normaliter een ver-van-mijn-bed show zou zijn. Dat is en blijft een prachtige (en noodzakelijke!) eigenschap van de journalistiek. En ja, als journalist kan je daar enorm van profiteren.

Daarom wacht ik met smart op de volgende crisis. Niet dat ik graag mensen zie lijden, in tegendeel, maar die dingen gebeuren nu eenmaal. En als ze dan gebeuren, dan ben ik er zelf liever bij. Want ik ben journalist en het is mijn werk. Hier ben ik, ik kan niet anders. En eerlijk gezegd wil ik ook niets anders…

Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.

Vandaag: Michiel Hulshof, correspondent voor onder meer het weekblad Vrij Nederland in China.

Michiel Hulshof (1976) houdt vanuit de dampende metropool Shanghai het Nederlandse publiek op de hoogte van de ontwikkelingen in China. Hij is de vaste medewerker voor Vrij Nederland in de Volksrepubliek, maar schrijft ook voor Onze Wereld, het ANP en De Pers.

Ben je het correspondentschap zomaar ingerold? Of heb je het altijd al geambieerd?

Michiel: ‘Ik heb altijd een internationale interesse gehad, al voordat ik in de journalistiek belandde. Tijdens mijn studie geneeskunde heb ik meerdere keren voor korte en langere periodes in het buitenland gezeten (Spanje, Hongarije, Griekenland). Als journalist heb ik in 2006 twee maanden in Berlijn voor de Tageszeitung gewerkt, als onderdeel van een Nederlands-Duits uitwisselingsprogramma. Het was voor mij dan ook niet meer dan logisch dat ik voor langere tijd naar het buitenland zou vertrekken, al dan niet als journalist.’

China ligt niet naast de deur. Hoe ben je daar terecht gekomen?

‘In augustus 2007 heb ik samen met mijn vriendin een ticket gekocht naar Shanghai om te zien of we daar een bestaan konden opbouwen. We werden allebei aangetrokken door China, een land waar ‘het’ naar mijn gevoel op dit moment allemaal gebeurt. Ik had toen 6 jaar werkervaring als journalist, maar ik had me niet direct voorgenomen dat ik in China ook als correspondent zou gaan werken. Het had in mijn ogen ook anders kunnen gaan. Wel had ik met Vrij Nederland een vrijblijvende afspraak gemaakt dat ik zo nu en dan een artikel zou leveren. De dag voor mijn vertrek belde ook het ANP of ik hun China-correspondent wilde zijn. Het is dus min of meer zo gelopen.’

Michiel Hulshof

Heb je snel je draai kunnen vinden in zo’n vreemd land?

‘China is om twee redenen een lastig land voor buitenlandse journalisten. In de eerste plaats natuurlijk de taal. Ik heb me vrijwel meteen ingeschreven voor een intensieve opleiding Chinees aan de Jiaotong universiteit, maar het duurt jaren voordat je het vloeiend spreekt. Als journalist ben je dus altijd afhankelijk van een goede assistent die afspraken maakt en vertaalt tijdens interviews. In de tweede plaats kent China geen vrije pers, waardoor je voor je gevoel ‘afgesneden’ bent van betrouwbare informatie. Je moet je constant afvragen of wat je hoort wel helemaal klopt.’

Is je correspondentschap uiteindelijk geworden wat je ervan verwacht had?

‘Het valt mee in de zin dat er duizenden verhalen te vertellen zijn over dit land. De interesse vanuit Nederland naar informatie uit deze nieuwe reus is groot. Maar de inkomsten vallen tegen. In tegenstelling tot wat veel mensen denken is het leven in Shanghai ongeveer even duur als in Amsterdam. Hoewel het huren van een woning wat goedkoper is, kost het uitgaansleven bijvoorbeeld meer. Om de verzekeringen niet te vergeten.

De Nederlandse media betalen tegelijkertijd weinig. De ouderwetse correspondent die op een vast contract naar het buitenland wordt gestuurd is aan het verdwijnen. Het is gek; juist in een tijd dat de wereld globaliseert geven Nederlandse media steeds minder geld uit aan een deugdelijke buitenlandverslaggeving. Bovendien worden verhalen van over de grens steeds vaker geproduceerd door de bureauredactie in Nederland op basis van berichten van de (internationale) persbureaus. Hierdoor stijgt het papegaai-niveau en bereiken veel goede, interessante en verrassende verhalen de media niet. Dit is meteen ook een van de redenen waarom ik samen met Pieter-Bas van Wiechen en Sophie van Leeuwen, twee België-correspondenten, Grenspost.com ben begonnnen, een wereldwijd netwerk van Nederlandstalige correspondenten. Samen denken we sterker te staan. Als we een startkapitaal weten te vinden, moet Grenspost uitgroeien tot de Nederlandstalige site voor buitenlandnieuws.

Zelf verken ik ook andere, nieuwe manieren om achtergrondjournalistiek te bedrijven. Samen met architect/fotograaf Daan Roggeveen heb ik het Go West Project opgezet, een onderzoek op het snijvlak van journalistiek en architectuur naar de nieuwe metropolen in midden- en west-China. Uiteindelijk moet het uitmonden in een boek. Voor dit project hebben we funding aangevraagd bij verschillende architectuurfondsen zoals het fonds BKVB en de HGIS-gelden. Daarnaast hopen we delen als voorpublicatie in o.a. Vrij Nederland te kunnen plaatsen. Deze constructie maakt het mogelijk diepgravende buitenlandjournalistiek vanuit China te blijven bedrijven.’

Bezoek hier de website van Michiel Hulshof.

Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.

Vandaag: Wies Ubags, correspondent voor onder meer het ANP in Colombia.

Wies Ubags werkt sinds 2002 in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Haar belangrijkste opdrachtgevers zijn het ANP, Dagblad De Pers, en de maandbladen Onze Wereld en Internationale Samenwerking. Behalve in het Nederlands publiceert ze ook in het Engels en Spaans.

Hoe ben je erbij gekomen om in Bogotá als correspondent te gaan werken?

Wies: ‘Ik wilde graag in Colombia wonen omdat het land me fascineerde. Mijn vak was de journalistiek en daarom ben ik dat, sinds ik in Bogotá woon, blijven doen. Met veel plezier trouwens, want eigenlijk was het altijd mijn droom waarvan ik dacht dat hij nooit werkelijkheid zou worden: freelancer zijn in het buitenland. Naar Colombia ben ik gegaan nadat ik een arbeidsconflict had met mijn laatste werkgever in Nederland. Dat leverde na moeizame onderhandelingen een ‘zak geld’ op, die de eerste tijd in Colombia van pas kwam als overbrugging. Eigenlijk was het conflict een ‘blessing in disguise’, omdat ik nu dus doe wat ik altijd wilde, maar nooit durfde.’

Hoe bereid je je eigenlijk voor op zo’n correspondentschap? Heeft dat veel voeten in de aarde?

‘Echt voorbereid heb ik me niet, geloof ik. Ik ben met twee koffers naar Colombia vertrokken, in eerste instantie voor de proeftijd van 6 maanden. Ik heb alle media die ik kon bedenken benaderd met de mededeling dat ik journalist was en dat ze me konden inschakelen. Daar zijn de eerste contacten uit voortgevloeid. Mettertijd zijn daar andere bijgekomen. Het Parool, waar in eerste instantie qua samenwerking de meeste muziek in leek te zitten, viel jammer genoeg af. Na zes maanden ben ik teruggegaan naar Nederland om wat dingen te regelen, waaronder een fatsoenlijk werkvisum bij het Colombiaanse consulaat, het verhuren van mijn appartement in Den Haag en het verkopen van mijn auto. Daarna ben ik weer naar Colombia gegaan.’

Dan ben je gearriveerd in Colombia en moet je aan het werk. Is het moeilijk om je draai te vinden?

Wies Ubags

‘Het begin was niet gemakkelijk. Achteraf moet ik wel een beetje lachen om mijn wat al te enthousiaste mailstroom aan voorstellen aan de Nederlandse media. Ik heb een keer een getergde mail gehad van het NOS Radio Journaal dat ik beter moest letten op de nieuwsbehoefte in Nederland. En daar hadden ze gelijk in. Als je gaat wonen in een land, wil je zo veel mogelijk leren en te weten komen. Ik stond er even niet bij stil dat ik dat niet zonder meer moest vertalen in voorstellen voor de Nederlandse pers. Ik vond alles belangrijk. Het lastige is dat ik in een continent woon dat qua nieuws niet bovenaan de lijst staat. Daarbij hebben redacties in Nederland weinig geld om artikelen uit het buitenland te kopen. En de belangstelling verschraalt bij sommigen ook nog eens in inhoudelijke zin: het nieuws/de reportage moet de roemruchte ‘Nederlandse link’ hebben. Dat vind ik persoonlijk wel erg mager, maar de klant is koning. Maar ondanks alles is de opdrachtenportefeuille in die 6,5 jaar gegroeid. Het is financieel nog geen vetpot, maar ik doe nu wat ik leuk vind en dat is het allerbelangrijkste.’

Is je correspondentschap uiteindelijk geworden wat je ervan verwacht had?

‘Verwachtingen had ik nauwelijks. Ik ben behoorlijk onbevangen naar Colombia vertrokken en na 6,5 jaar voel ik me nog steeds zo. Ik heb een goed contact opgebouwd met een aantal opdrachtgevers. Er bestaat wederzijdse waardering, dat is heel prettig om te merken. En er ontstaan nog steeds nieuwe contacten, bijvoorbeeld via de Nederlandse fotograaf René Clement in New York, met wie ik laatst een paar weken in Bolivia ben geweest. Ook leuk natuurlijk!’

Wies Ubags volgen? Dat kan! Lees over haar dagelijkse werkzaamheden op haar weblog.