Eerste voorzichtige stapjes

Hoe voelt een jonge would-be-correspondent zich bij aankomst in zijn nieuwe thuisland? In de war, gedesoriënteerd, maar vooral vol goede moed en met veel goede vooruitzichten. Vorige week ben ik in Mexico gearriveerd, over twee weken moet het feest dan echt gaan beginnen.

door Jan-Albert Hootsen

Al een jaar lang heb ik me er mentaal op voorbereid. Ik heb opdrachtgevers benaderd, plannen van aanpak gemaakt. Een administratiesysteem opgezet, een pro ingeschakeld om mijn website van smoel te voorzien. Het nieuws uitgebreid gevolgd, andere correspondenten benaderd. Een geldpotje opgespaard voor de eerste pakweg negen maanden. Verzekeringen geregeld, een visum gekregen. Apparatuur gekocht. Alle ontwikkelingen op 2.0- en internetgebied bijgehouden. Goed geluisterd naar voormalige docenten, bij hoogleraren en collega’s gebedeld om contacten, links, tips. Tijdens de vakantie drie weken geoefend met een gloednieuwe camera. Boekenkasten vol literatuur over de bestemming gelezen. Zoveel mogelijk oude vriendschappen en relaties in het land van bestemming aangehaald.

En dan plotseling is het zover: na dik een jaar voorbereiding arriveer ik op Mexicaanse bodem. Voor de derde keer, maar deze keer is anders. Niet meer voor vier weken om een beetje rond te kijken, niet meer om een half jaar op mijn gemakje als student cultuur op te snuiven en te genieten van het goede leven. Dit keer is het menens, dit keer sta ik er echt alleen voor. En ja, dan is het plotseling heel erg spannend.

Erg gezellig

Wie op vakantie gaat, maakt zich nergens druk om bij aankomst op de plaats van bestemming. Een paar weekjes uitrusten, leuke dingen doen, meestal geheel verzorgd door reisbureau X of gids Y. De uitwisselingsstudent bevindt zich onder de warme, beschermende vleugels van een instituut, al dan niet met de financiële steun van de staat er nog eens bovenop. Beetje studeren, beetje feesten, beetje reizen, allemaal erg gezellig.

Maar ik ben geen toerist meer, en na vier keer als uitwisselingsstudent in het buitenland te hebben gezeten is ook die koek op. Ik ben nu een pequeño contribuyente, een kleine zelfstandige, een freelance journalist in een land dat slechts tot op zekere hoogte ken.

Is dat eng? Ja en nee. Ja, omdat ik nu afhankelijk ben van mijn eigen inventiviteit, mijn eigen gogme, ik me nergens achter kan verschuilen en toch echt alles zelf moet doen. Nee, omdat ik niet anders van plan was, en ik het heerlijk vind om te zien hoe complicaties en moeilijkheden die aanvankelijk torenhoog lijken, zich mettertijd reduceren tot niet meer dan dagelijkse beslommeringen. En omdat de uitdaging zo groot is, dat het eigenlijk alleen maar kan meevallen. Ik ben journalist, problemen constateren en tastbaar maken is mijn werk.

Ongeduld

En nu? Grootste barrière op dit moment is ongeduld. De eerste weken zijn onwennig. Ik moet mijn appartement regelen, mijn kantoor inrichten, zorgen dat mijn papieren op orde zijn, accepteren dat er allemaal onverwachte moeilijkheden en kosten bovenop komen. Dan, per november, moet ik mijn business stapje voor stapje op poten gaan zetten. Werkdiscipline en -routine creëren, een goede administratie opzetten, mijn dagen structureren. En boven alles: mijn nieuwe omgeving voor mezelf tastbaar maken. Als dat niet zou lukken, dan zou ik zeker niet in staat zijn om dat voor mijn lezers in de toekomst te doen. Rustig bronnen verzamelen, informatie ordenen, een goed beeld krijgen van wat er speelt, snappen wat mijn opdrachtgevers van me willen, wat de Nederlandse lezer wil. Oefenen met Nieuw Media en een unieke, eigen werkmethode ontwikkelen. En boven alles: geduldig zijn en accepteren dat het een tijd kan duren voor alles op poten is, en dat er moeilijke momenten en frustraties gaan komen, afgewisseld met vele nieuwe en spannende momenten.

Maar: ik ben er. Ik kan beginnen!