Hartelijk dank voor de toegezonden artikelen, ik vond met name het verhaal over de broers Twiggs erg indrukwekkend. Als ik het me goed herinner, heb ik ooit op televisie beelden gezien van Travis Twiggs (een home video), waarin hij dronken op dat familieweekend arriveerde.

Het subtiele gebruik van de ik-persoon in dat stuk geeft het net die extra dimensie die nodig is om het onderwerp tastbaarder te maken.

Overigens ben ik ervan overtuigd dat ook in Nederland een publiek is voor dergelijke verhalen. Hard Gras is immers ook jarenlang behoorlijk succesvol geweest!

Met groet,
Jan-Albert

Deze vorm van journalistiek is nog steeds levend. Niet zozeer in Nederland, maar wel in de VS. In de NYT en de New Yorker vind je geregeld verhalen die verteld zijn vanuit de persoonlijke ervaring van de journalist. Het zijn vaak verhalen om je vingers bij af te likken. Lang, maar ook erg mooi. (Overigens kan ik Hunter Thompson niet uitstaan, vreselijke narcist die niet van zijn eigen pagina’s is af te slaan, Kapuscinski daarentegen….meesterlijk!).

Hoe langer ik in de VS verblijf, hoe meer ik zie dat de Nederlandse journalistieke cultuur behoorlijk magertjes is.
1) Je mag nooit echt lange verhalen schrijven, zo’n 2500 woorden is toch wel het maximum. Dat is jammer, want soms zijn verhalen zo mooi dat je echt alle details wil weten.
2) Het mag nooit vanuit je eigen perspectief zijn (al moet ik zeggen dat dat alleen kan als je als journalist daadwerkelijk iets te melden hebt, of over de nodige levenservaring beschikt).
3) En het mag nooit echt diep gaan. Als je bijvoorbeeld verhalen leest in de NYT of de New Yorker, dan wordt wetenschap daarbij vaak veel serieuzer in meegenomen, dus niet alleen de soundbites van wetenschappers, maar er wordt ook naar de data en veel scherper naar interpretaties gekeken. Wat vaak ook mooi is aan de Amerikaanse kwaliteitsjournalistiek is dat journalisten de achtergronden van op het oog alledaagse verschijnselen op waanzinnig interessante manier weten te presenteren.

Dus ja, ik ondersteun je betoog van harte. Tijd voor mooie, lange verhalen, over moeilijke onderwerpen, maar goed gebracht.

Een paar verhalen die me zo zijn bijgebleven:

http://www.newyorker.com/reporting/2007/01/08/070108fa_fact_gladwell

http://www.newyorker.com/reporting/2008/09/29/080929fa_fact_finnegan

http://www.nytimes.com/2009/01/04/magazine/04risk-t.html?_r=1&ref=magazine