Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.
Vandaag: Wies Ubags, correspondent voor onder meer het ANP in Colombia.
Wies Ubags werkt sinds 2002 in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Haar belangrijkste opdrachtgevers zijn het ANP, Dagblad De Pers, en de maandbladen Onze Wereld en Internationale Samenwerking. Behalve in het Nederlands publiceert ze ook in het Engels en Spaans.
Hoe ben je erbij gekomen om in Bogotá als correspondent te gaan werken?
Wies: ‘Ik wilde graag in Colombia wonen omdat het land me fascineerde. Mijn vak was de journalistiek en daarom ben ik dat, sinds ik in Bogotá woon, blijven doen. Met veel plezier trouwens, want eigenlijk was het altijd mijn droom waarvan ik dacht dat hij nooit werkelijkheid zou worden: freelancer zijn in het buitenland. Naar Colombia ben ik gegaan nadat ik een arbeidsconflict had met mijn laatste werkgever in Nederland. Dat leverde na moeizame onderhandelingen een ‘zak geld’ op, die de eerste tijd in Colombia van pas kwam als overbrugging. Eigenlijk was het conflict een ‘blessing in disguise’, omdat ik nu dus doe wat ik altijd wilde, maar nooit durfde.’
Hoe bereid je je eigenlijk voor op zo’n correspondentschap? Heeft dat veel voeten in de aarde?
‘Echt voorbereid heb ik me niet, geloof ik. Ik ben met twee koffers naar Colombia vertrokken, in eerste instantie voor de proeftijd van 6 maanden. Ik heb alle media die ik kon bedenken benaderd met de mededeling dat ik journalist was en dat ze me konden inschakelen. Daar zijn de eerste contacten uit voortgevloeid. Mettertijd zijn daar andere bijgekomen. Het Parool, waar in eerste instantie qua samenwerking de meeste muziek in leek te zitten, viel jammer genoeg af. Na zes maanden ben ik teruggegaan naar Nederland om wat dingen te regelen, waaronder een fatsoenlijk werkvisum bij het Colombiaanse consulaat, het verhuren van mijn appartement in Den Haag en het verkopen van mijn auto. Daarna ben ik weer naar Colombia gegaan.’
Dan ben je gearriveerd in Colombia en moet je aan het werk. Is het moeilijk om je draai te vinden?
Wies Ubags
‘Het begin was niet gemakkelijk. Achteraf moet ik wel een beetje lachen om mijn wat al te enthousiaste mailstroom aan voorstellen aan de Nederlandse media. Ik heb een keer een getergde mail gehad van het NOS Radio Journaal dat ik beter moest letten op de nieuwsbehoefte in Nederland. En daar hadden ze gelijk in. Als je gaat wonen in een land, wil je zo veel mogelijk leren en te weten komen. Ik stond er even niet bij stil dat ik dat niet zonder meer moest vertalen in voorstellen voor de Nederlandse pers. Ik vond alles belangrijk. Het lastige is dat ik in een continent woon dat qua nieuws niet bovenaan de lijst staat. Daarbij hebben redacties in Nederland weinig geld om artikelen uit het buitenland te kopen. En de belangstelling verschraalt bij sommigen ook nog eens in inhoudelijke zin: het nieuws/de reportage moet de roemruchte ‘Nederlandse link’ hebben. Dat vind ik persoonlijk wel erg mager, maar de klant is koning. Maar ondanks alles is de opdrachtenportefeuille in die 6,5 jaar gegroeid. Het is financieel nog geen vetpot, maar ik doe nu wat ik leuk vind en dat is het allerbelangrijkste.’
Is je correspondentschap uiteindelijk geworden wat je ervan verwacht had?
‘Verwachtingen had ik nauwelijks. Ik ben behoorlijk onbevangen naar Colombia vertrokken en na 6,5 jaar voel ik me nog steeds zo. Ik heb een goed contact opgebouwd met een aantal opdrachtgevers. Er bestaat wederzijdse waardering, dat is heel prettig om te merken. En er ontstaan nog steeds nieuwe contacten, bijvoorbeeld via de Nederlandse fotograaf René Clement in New York, met wie ik laatst een paar weken in Bolivia ben geweest. Ook leuk natuurlijk!’
Wies Ubags volgen? Dat kan! Lees over haar dagelijkse werkzaamheden op haar weblog.
