“Jammer dat je nu niet in Mexico bent, met die epidemie…” Volgt een sypmathieke klop op de schouder door een vriend van me. Het is een grappige uitspraak, die een interessant dilemma bij ondergetekende blootlegt. Ik maakte me de laatste tijd veel zorgen over mijn vriendin en mijn vrienden in Mexico Stad en omgeving, want zij zitten middenin het brongebied van de vermaledijde Mexicaanse griep. Anderzijds zou ik maar wat graag de maand mei in Mexico hebben doorgebracht.
Ik stel me dagelijks voor wat ik als razende reporter in dat fascinerende land de laatste maanden gedaan zou hebben. Ik zou me een ongeluk gereisd hebben om het ene na het andere schitterende verhaal uit te poepen over een land in de greep van een epidemie, temidden van drugsgeweld, de voorbereidingen op belangrijke verkiezingen in juli, een economische crisis en een sloot aan schitterend cultuurgoed. Ik voel de jeuk, de onweerstaanbare lokroep van het mooie, unieke verhaal – The Untold Story.
Verdomme
“Maak niet uit, er gebeuren nog rampen genoeg daar,” antwoordde ik glimlachend. Maar van binnen was ik pissig. De laatste weken maakte zich soms een moedeloos gevoel van me meester. Waarom kon die epidemie niet even wachten tot oktober of november? Waarom, als er dan toch zoiets moet gebeuren, begint het niet als ik er ben? Dit soort dingen heb ik nodig om mijn carrière als correspondent op te starten! Heb ik weer: gebeurt er iets in Mexico waar de hele wereld in geïnteresseerd is, mis ik het zelf weer.
Verdomme.
Geen nood, ik had immers gelijk. Er gebeurt voldoende in Mexico. In de afgelopen tien jaar viel de ‘perfecte dictatuur’ van de PRI (2000), escaleerde de drugsoorlog (2006), overstroomde de deelstaat Tabasco bijna volledig (2007) en brak er hysterische paniek uit over een bij nader inzien toch niet zo gevaarlijke griepvariant (2009). Gemiddeld om de twee á drie jaar gebeurt er dus wel iets waar je maanden werk aan hebt als correspondent.
Boost
Nergens om me druk over te maken dus. Natuurllijk, een belangrijke politieke omwenteling, een natuurramp of een escalatie van gewelddadigheden kunnen een journalistieke carrière een enorme boost geven. Jíj bent de man of vrouw ter plekke, jíj bent de specialist, jíj komt dagelijks met invalshoeken die geen andere Nederlander van hieruit kan zien. Maar er is nog genoeg ander materiaal om ver te schrijven.
Overstromingen in Tabasco, 2007
Echter, een knagende gedachte. Is het niet tamelijk cynisch om te balen dat je niet getuige bent van het feit dat er tienduizenden mensen ziek worden en er tientallen sterven?
Ja, dat ís cynisch.
Maar is het ook erg? Geen idee. Als individu kun je weinig doen aan zo’n epidemie of overstroming. Maar je kunt de gevolgen wel tastbaar maken, het leed herkenbaarder, de slachtoffers voor even uit de anonimiteit trekken en compassie in het eigen land opwekken voor iets dat normaliter een ver-van-mijn-bed show zou zijn. Dat is en blijft een prachtige (en noodzakelijke!) eigenschap van de journalistiek. En ja, als journalist kan je daar enorm van profiteren.
Daarom wacht ik met smart op de volgende crisis. Niet dat ik graag mensen zie lijden, in tegendeel, maar die dingen gebeuren nu eenmaal. En als ze dan gebeuren, dan ben ik er zelf liever bij. Want ik ben journalist en het is mijn werk. Hier ben ik, ik kan niet anders. En eerlijk gezegd wil ik ook niets anders…
Het is misschien cynisch, maar of het erg is? Die vraag zou je bijvoorbeeld ook aan deze meneer
( http://www.jamesnachtwey.com/ )kunnen stellen. Die quote op zijn homepage zegt genoeg.